Foto's en tekst: Ria Kerstens

Frits golft met Fons Linders en René Luining in Club Med's Ermitage in Vittel

Zwitserleven gevoel, verbeterde handicaps, citroenen en Caipirinha's

Ben je onderweg voor Frits naar een kasteel van Club Med in Frankrijk, moet je na twee uur natuurlijk een sanitaire stop maken. Want dat moeten vrouwen. Standaard. Sta je nog even met je neus tegen het zijraam naar het interieur van een gloednieuwe Jaguar te kijken, stopt er een vliegmachine achter je. Zegt je reisgenote ineens: 'Hee, zijn dat niet die mannen die ook naar dat kasteel gaan?' En ja hoor, Fons Linders en René Luining - die natuurlijk veel later vertrokken dan wij - besloten op hetzelfde moment even de benen te strekken.

De broodjes smaken best, maar de juffrouw achter de kassa van het AC-Restaurant kan niet tellen, concludeert Fons. Hij haalt zijn schouders op. Als wij twee uur later ten kastelen arriveren zitten hij en René al prinsheerlijk achter een biertje op het zonovergoten terras met uitzicht op de golfbaan. Idyllisch. Verder op de achtergrond racen paarden over de renbaan. Hoe mooi kun je het hebben.

Club Med heeft zo ongeveer het halve dorp Vittel in beheer. Twee hotel-'kastelen', zwembaden, casino, sportcentrum, tennisbanen, twee 18-holes golfbanen en een van negen. Het ene kasteel, aan de andere kant van het dorp, is meer geschikt voor gezinnen, ook qua voorzieningen. Het rustige andere is speciaal bedoeld voor golfers. En daar zijn wij te gast. Ik stel me voor hoe hier ooit een ridder - met jonkvrouw aan zijn zijde - vanaf het prachtige balkon tevreden over zijn landerijen uitkeek. Maar dat is een illusie. Vittel Ermitage ziet er weliswaar zo uit, maar werd pas in de jaren '20 in Art deco stijl gebouwd. De Club-kamers zijn prima, maar gasten kunnen ook kiezen voor de luxe of een suite. Onze kamers hebben een prachtig wijds uitzicht over golfbaan en landerijen.

Het wordt allengs gezelliger op het terras. De rosé wordt ingeruild voor een Caipirinha en we schuiven pas rond 10 uur aan tafel in het restaurant. In de ogen van Fons zie ik grote denkbeeldige kreeften over zijn bord heen hangen. Helaas voor hem moet hij het met een keuzemenu zonder kreeft doen. Voor degene die hem niet kennen: denk aan Hagrid uit Harry Potter maar minder reus en qua haar meer geciviliseerd. Ziet er indrukwekkend uit maar is net zo'n goedzak als de sleutelbewaarder van Zweinstein. De Nuenenaar maakt prachtige tuinen maar als stand-up comedian kan hij ook zo aan de bak. Zijn amice René is trainer bij Kenneth Smit en het type ideale man. Lang, donker, goed geconserveerd, sportief, out of the box denkend, spritueel en heeft nog humor ook. Benieuwd of zijn vrouw dat na al die jaren ook nog steeds vindt…

Koffie en een rokertje op het terras en dan weer snel naar binnen want de lucht is helder en de nacht koud. Daar bestellen we aan de loungebar nog een drankje dat meteen het laatste blijkt te zijn. De bar sluit om 24.00 uur. Om 00.15 worden de lichten gedoofd en verdwijnt het personeel. ….En dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht… De tapinstallatie blijkt afgesloten, de kasten op slot. Golfers zijn ochtendmensen en gaan vroeg slapen, is de ervaring hier. De gemiddelde leeftijd van de gasten is de discoleeftijd dan ook al een tijdje voorbij. Als ik de volgende ochtend om half zeven mijn weg zoek naar de badkamer en even tussen de fordijnen gluur, zie ik op de green al een schim tussen de mistflarden opdoemen.

Tijdens het ontbijt krijgen we eerst, zoals de avond tevoren door Fons beloofd, een halve citroen gepresenteerd. Hét geheim (één van de zeven) bij het afvallen. De scheefgetrokken gezichten trekken weer snel recht na het leegroven van het overheerlijke ontbijtbuffet.

Het is een prachtige dag. Fons en René gaan golfen op één van de 18-holesbanen. Reisgenote en ik lopen mee. Nee, niet als caddy. Dat karretje kunnen ze zelf wel trekken of duwen. De afslagplaatsen liggen onderaan het hotel. De omgeving is prachtig, de baan volgens de heren zeer naar tevredenheid. 'Mont Saint-Jean' en 'Peulin' hebben een hoge moeilijkheidsgraad en werden in resp. 1905 en 1986 aangelegd door Alison en Begin. Qua golfbanen zijn de heren aardig verwend want met hun golfclubje De Heeren van Roosdonck (na achten de 'Roosdonckse Boys') reizen ze de halve wereld af om een balletje te slaan. Hilarisch moment van de ochtend is als er een sigaar in de golftas van Fons verdwijnt. Er klinken wat - ingehouden- kreten over de baan en binnen één seconde ligt de inhoud van zijn tas op het gras. Mooi plaatje.

Terwijl Fons en René verder genieten, besluiten wij na hole 6 het Zwitserleven gevoel wat anders te gaan proeven. De zon brandt aan de hemel en het zwembad lonkt. We wandelen terug naar het hotel. Het totaaloppervlak van het park is maar liefst 600 hectaren dus we nemen het pendelbusje naar het andere hotel. Daar lunchen we uitgebreid want die maaltijd is in la douce France nou eenmaal net zo, of misschien wel belangrijker dan het diner. Het uitbuiken bij de pool gaat prima. Want ach, we're on holiday and nobody knows us…

Die avond blijft het lang terrasweer en de Caipirinha's passen een stuk beter bij de temperatuur. Binnen is er een modeshow door het personeel aan de gang. Iedere avond is er eigenlijk wel iets aan entertainment te beleven zoals live muziek tijdens het diner of een band in het bargedeelte van het hotel. Maar deze avond zitten wij - als enige - buiten en vullen de nacht met muziek uit de i-Phone, bulderende lachsalvo's en goede gesprekken.

Dinsdagochtend vertrekken de heren al om zeven uur om af te slaan. Later die middag zullen ze - na een snelle lunch en ditmaal met golfkar - in de stromende regen ook nog een andere baan lopen. Raar volk die golfers. Maar Fons heeft die ochtend zijn handicap verbeterd met 1.6 en is helemaal in de mood. Vooral ook vanwege zijn overwinning op René. Zou hij extra zijn best gedaan hebben omdat ik (golfnitwit) aan het begin van onze ontmoeting naar zijn handicap vroeg en toen heel hard 'O, dat is niet best hé', riep? Want dát kan een Frits natuurlijk niet hebben.

Na het ontbijt dalen reisgenote en ik de trap af naar de kelderverdieping van het hotel. Onze keuze past iets beter bij de weersomstandigheden want we gaan relaxen in de sauna en hamam van het hotel. We hebben het rijk alleen en worden helemaal zen. Daarna cocoonen we rozig met een boek op bed en vallen we al na de derde bladzijde in een diepe slaap…

's Avonds tijdens de borrel proosten we enthousiast op Frits en droomreisbureau Departures. Dit reisje was allesbehalve een straf. Slechts vier uur van Eindhoven, maar heel erg buitenland en heel erg geschikt voor golfers in gezelschap van genieters. Op onze vertrekdag slaan de heren in alle vroegte nog maar eens een balletje op de green. Hoezo verslaving. Na een gezamenlijke lunch rijden we weer richting Eindhoven. Nou ja, wij rijden, zij vliegen.