Foto's: Guiba
Tekst: Ria Kerstens

't clubke

De passie van The Trashers

'Je gaat er mee naar bed, droomt er over, wordt wakker en gaat er weer mee verder'

De geur van smeerolie en uitlaatgas, sleutelgeluiden die worden overstemd door oude Amerikaanse hits uit een jukebox, de aanblik van oude Amerikaanse auto's, Miller bier en zes Eindhovense 'Pietje Bells' die zich 'The Trashers' noemen. Zowat iedere maandagavond komen ze bij een van hen samen om aan elkaars auto's te sleutelen. Het is een passie, zeggen ze. Een waar ze helemaal in opgaan.

Back to the future… Eigenlijk zijn ze in de verkeerde tijd en in het verkeerde land geboren. Ze zouden naadloos passen in het Amerika van de jaren 50-60 waar opgeschoten jongeren voor een paar honderd dollar een oude auto kochten om die vervolgens deels te slopen om hem sneller en lichter te maken. Met deze auto's, die vanaf toen de naam hot rods kregen, zouden ze dan op zaterdagavond naar een 'diner' rijden om de meisjes in petticoats te imponeren. En om elkaar af te troeven tijdens een straatrace natuurlijk.

Maar Gaston, Sacha, Hans, Erwin, John-Paul en Geert zijn hedendaagse Eindhovenaren, stuk voor stuk getrouwd of samenwonend en vader van een paar kleine kinderen. Ze werken als researcher bij Daf, als tatoeëerder, eigenaar van een metaalbedrijf, eigenaar van een facilitairbedrijf, IT-er en in de zorg. Voor het oog gewone mannen met een passionele hobby die ze eigenlijk levensstijl noemen. Maar gewoon zijn ze niet. Als dagelijkse auto rijden ze ook een (oude) Amerikaan en gaan liever op een loodzware, gekke Amerikaanse fiets naar hun werk dan met een lichtgewicht met drie versnellingen.
Gaston: 'De jaren 50-60 trekt ons in alles. In de auto's, de muziek, de huisinrichting, manier van kleden en zelfs het bier. Het is niet zo dat we Amerika verheerlijken, maar die sfeer past wel goed bij ons. In die tijd kwam de jeugd los. De eerste keer dat Elvis met zijn heupen wiegde werd er schande van gesproken en zijn platen ritueel verbrand… Het mooie van de jongeren in die tijd was dat ze samen aan elkaars auto's sleutelden. En als de ene geen geld had dan had de ander dat wel en zo hielpen ze elkaar. Dat uitgangspunt geldt ook voor 'The Trashers'.

Vuilnisbak op wielen
Sascha: 'Gaston en ik gingen een keer naar een autoshow en zagen daar verschillende carclubs zoals uit de jaren 50-60. Dat moeten wij in Eindhoven ook kunnen, vonden we.'
Dat was begin 2005. Onder het genot van een biertje in de tuin bedachten ze, als een soort statement, vast een naam voor hun een eigen car club zodat ze met een goed excuus van huis konden om te sleutelen. Verder dan 'The Monsters' of 'The Creeps' kwam het niet, totdat het skateboard magazine 'Trasher' in hun gedachten opkwam. 'Die naam paste het best bij ons', vertelt Gaston. 'Ons logo is dan ook een vuilnisbak op wielen. Het gaat er ons om er zelf iets van te maken. Net als die Mercury (zie foto). Die ziet er van de buitenkant niet uit, maar hij rijdt super. In de ogen van veel mensen zal het wel een barrel zijn, maar motorisch en aan de binnenkant is hij helemaal af.'

Hoewel ze bijna iedere maandagavond bij elkaar komen, nemen ze zich vooral niet te serieus. Ze vergaderen nooit, hebben geen voorzitter of secretaris en doen eigenlijk maar één ding: plezier maken. Als snel na de 'oprichting' kwam nummer drie er bij: Hans. Gaston lachend: 'We hadden dringend een plaatwerker nodig'. En Hans sprong er meteen in. Erwin, Geert en John-Paul, die ze alle drie al goed kenden van de 'auto's', niet veel later.
Al nemen ze zichzelf niet al te serieus; de maandagavond is wel heilig. Zelfs als er iemand jarig is zoeken ze nog een gaatje om even weg te sneaken. Gaston: Het is onze uitlaatklep, dat weten onze vrouwen. Op zo'n maandagavond rijden we allemaal rond acht uur naar een van de adressen waar onze auto's staan. We bellen of mailen om af te spreken bij wie er wat gedaan moet worden. Dat is ook de insteek: je staat nooit alleen te kloten. Sascha: de ene keer zie ik het niet zitten en komen ze mij helpen, de andere keer - zoals nu - zitten we allemaal bij Geert om onze handen uit de mouwen te steken.'
'Het breekt de week en je kijkt er naar uit', beaamt Hans. Het weekend is voorbij, op maandag weer werken en dan lekker 's avonds met zijn allen aan de gang. Soms doen we ook helemaal niks hoor, alleen lullen. We beginnen altijd met een paar koppen koffie en dan roept er altijd wel iemand om een pilsje.'

Rebels
De gemiddelde oldtimerliefhebber zal de acties van de Trashers best wel eens heiligschennis noemen. Sascha: 'Wat dat betreft zijn we wel wat rebels ja. Als we de lijn van een auto niet mooi vinden, maken we gewoon een nieuwe. We zijn nou eenmaal niet bang om iets te laten of om iets heel anders te doen. We krijgen ook wel eens commentaar over de herrie die onze auto's maken. En natuurlijk word je er soms knettergek van op lange afstanden, maar het is wel gaaf. Net als dat de zolen van je voeten soms smelten van de hitte van de bodemplaat omdat daar alle isolatie en bekleding vanaf is gehaald. In een van onze auto's wordt het zo ontzettend heet dat je gewoon wordt gestoomd. Maar dat vinden wij niet erg, dat is de charme.'

Af en toe verkopen ze wel eens een auto. Omdat ze weer wat nieuws willen en ze anders zouden moeten gaan stapelen. En ach, als een auto echt helemaal klaar is dan is de lol er ook eigenlijk een beetje af. Dus als er een bod komt dat ze niet kunnen weigeren is de bieder koopman. In opdracht een auto voor een ander bouwen zien ze niet zo zitten. 'Dan moet je gaan bouwen zoals de klant wil en kun je je eigen visie er niet meer in kwijt. Bovendien kunnen wij best vijf jaar over een project doen en ik denk niet dar er mensen zijn die zo lang willen wachten.'

Doordraven
De vrouwen van de Trashers kunnen het ook goed met elkaar vinden. Ze organiseren ze in de zomer wel eens een barbecue bij een van mannen thuis, en gaan ze naar elkaars verjaardagen Gaston: 'We kunnen allemaal best wel doordraven, zeker met de aanloop van zo'n show als het Speedfest, laatst in het klokgebouw. Juist omdat het zo'n passie is raak je er snel in verloren. Je gaat er mee naar bed, droomt er over, wordt wakker en gaat er weer mee verder. Dus onze vrouwen halen wel eens hun wenkbrauwen op ja. Maar slechte vaders zijn we niet hoor! Ook wij doen leuke dingen met onze kinderen net als andere vaders. Maar we geven toe, het is wel eens zo dat onze gedachten afdwalen als we met ons gezin ergens zijn. Of dat je op een maandagavond op een ouderavond zit van je kind en dan een sms krijgt dat het bier bijna op is. Dat zit je daar en weet je best dat het heel belangrijk is wat je daar zit te doen. En toch denk je… sjit, was ik maar daar…