Foto's:
Vincent van den Hoogen
Tekst: Ria Kerstens
't Clubke: De Frits Philips Band
De naam Jansen komde meer tegen
De beroemdste Frits van Eindhoven vond het destijds (1995) helemaal geen goed plan dat er een band met zijn achternaam aan de haal ging. Zelfs niet toen hij levenslang backstage kreeg aangeboden en de band gratis op het congres van 'zijn' bejaardenpartij wilde komen spelen. Nee, ze moesten zichzelf eerst maar eens bewijzen. Maar Frits was Frits en hij stuurde de leden van de Frits Philips Band geen advocaat op hun dak toen ze een week later tóch onder zijn naam hun debuut maakten.
Inmiddels zijn ze het favoriete feestbandje van Ernst-Jansz van Doe Maar en noemt zanger Frits Sibille zichzelf de Mick Jagger van de Peel. Niet onterecht. Hij heeft eenzelfde karakteristieke kop en is net zo'n podiumbeest. Iedere woensdagavond repeteren de heren in de kelder van Pieter van Beek in Deurne. Geen schimmelig, benauwd hol zoals de meeste kelders, maar een meer dan flinke etage onder de grond. In een afgeschermd en geluidgeïsoleerd deel staat de muziekapparatuur opgesteld en doen zanger Frits, gitarist Frank van Grootel, bassist Jos Kluitmans en drummer Pieter van Beek iedere week hun ding. Muziek uit de sixties. Van Stones en Kinks tot The Who en Van Morrison.
Aan de muur prijkt een lijst met de ingelijste artikelen over hun akkefietje met Frits Philips. Er verschijnt een glimlach om de mond van Frits Sibille: 'In de brief die ik aan Frits stuurde, schreef ik ook nog dat ik bij zijn dochter in de klas had gezeten. Dat was niet waar, want dat was mijn broer, maar ik dacht misschien helpt 't.'
Ondertussen
is Pieter in zijn computer aan het rommelen en start hij het interview
op dat Omroep Brabant destijds met Frits Philips had naar aanleiding van
het hele gedoe. Een stukje uit dit dialoogpareltje:
Interviewster: 'Dus u bent het er niet mee eens dat ze uw naam zomaar
gebruiken?
FP: Nee, dat zou u toch ook niet vinden? Kijk, als ik nou een gewone naam
had… Want de naam Piet Jansen komde nog wel meer tegen. Maar de naam
van Philips heeft ook commercieel een bepaalde waarde. En als iedereen
nou zomaar alles Philips gaat noemen… Dat vind ik niet juist. Maar
ik ga de burgemeester niet opbellen hoor om te zeggen dat het niet mag,
want dat weten ze zelf veel te goed!'
Interviewster: 'Dus u gaat voorlopig nog geen stappen ondernemen?
FP: 'Zo is het.'
Interviewster: 'Dus dan treden ze zondag op onder uw naam?'
FP: 'Ja, mooi. En ik wens ze veel succes toe. En als ze goed zijn dan
zeg ik dat ik het wel leuk vind dat ze mijn naam gebruiken. Maar op het
ogenblik is dat nog niet het geval…'
Frits: 'De eerste keer dat ik hem belde naar aanleiding van dat artikeltje zei ik: 'Sorry meneer Philips. Zo was dat niet bedoeld.' Hij: 'Komt u maar een keer bij mij langs op de Wielenwaal, dan drinken we samen een kop koffie.' 'Dat lijkt mij een goed idee', zei ik. Maar toen ik later belde om die afspraak na te komen werd ik afgescheept door zijn secretaresse. 'Laat dat initiatief maar aan ons over', zei ze. Later heb ik hem nog wel via mijn werk ontmoet, maar nooit privé.' Dat werk was natuurlijk Philips, bij wie Sibille ook lang in dienst was. Net als twee van de andere bandleden.
Op
de honderdste verjaardag van Frits reed de band op een vrachtwagen met
aggregaat al spelend door de stad. Daarmee haalden ze die avond zelfs
het journaal. Niet dat ze dat zelf zagen, want zij waren nog aan het feesten.
Maar kennissen die in het buitenland zaten (een in Amerika en een andere
in China) meldden telefonisch dat ze op tv waren. Ook toen de oude Frits
overleed bewezen ze hem de laatste eer door met Frits T-shirts aan langs
de Montgomerylaan, waar de uitvaartstoet voorbij kwam, te gaan staan.
Daar zwaaide diezelfde secretaresse die Sibille aan de telefoon steeds
afwimpelde, enthousiast naar hen. Frits: 'Maar ze wist vast niet wie wij
waren.' Pieter: 'Er is ook nog eens twee dagen van te voren een optreden
van ons afgezegd… Wij zouden de afsluitende act zijn op een groot
feest in het Muziekcentrum, maar dat ging om onduidelijke redenen niet
door… '
Toeval of was er sprake van een complottheorie…? 'Pieter: 'Nou ja,
het bericht dat we in het condoleanceregister schreven nadat Frits overleed,
verdween ook dezelfde dag…
Na al het gepraat is het tijd voor een stukske muziek. Frank staat te popelen en zit tussendoor al een beetje op zijn gitaar te pielen. Bijgestaan door wat bastonen van Jos. De meeste muzikanten praten nou eenmaal met hun muziek. Het wordt 'The life I live' van Q65. 'Er staat een prachtversie van ons op You Tube', zegt Frits. Ik kreeg zelfs een mail van de oud-gitarist van die band waarin hij schreef dat hij dat de mooiste cover vond die hij ooit had gehoord!' En in plaats van te spelen zoekt Pieter die You Tube versie even op. Even later galmen er dan toch echte tonen door de oefenruimte: 'Who'll stop the rain' van Creedence Clearwater Revival. Na het intro stopt Sibille de band. Voor één iemand spelen is veel ingewikkelder dan voor een hele zaal (de fotograaf schiet intussen geruisloos zijn plaatjes door het raam van de oefenruimte dus die telt niet mee). Wanneer startte de zang ook al weer? Frank en Jos beloven een knikje te doen als het moment daar is. 'Ach ja', zegt Frits. Ik ben ook niet zo goed in de maat houden. Pepijn, onze vorige drummer, deed wel eens een triooltje tussendoor en dan raakte ik helemaal de weg kwijt. We hebben eigenlijk altijd drukke drummers gehad. Dus toen Pieter kwam, -de strakste drummer van het zuiden - , dacht ik: wat doet die jongen weinig. Maar hij doet het juist precies goed!
En dan gaan de mannen los. En dan wil je gaan dansen… Iets wat de jeugd van tegenwoordig, volgens de bandleden - ze zijn zelf geen achttien meer - , steeds minder wil. Hun publiek bestaat dan meestal ook de uit veertigers en vijftigers die nog wel met die voeten van de vloer willen. Het volgende nummer is een prachtig slow nummer, Ring ring I've got to sing van Fere Grignard. Pieter bespeelt het wasbord in plaats van drums. Daarvoor kocht hij de hele voorraad vingerhoedjes op bij de plaatselijke naaimachinehandel. Deze Frits snapt wel waarom Ernst Jansz van Doe Maar (vriend van Sibille zijn vrouw) de Frits Philips Band zijn favoriete feestband noemt. En als de oude Frits deze band ooit gehoord heeft, kan hij niet anders dan een trotse naamgever geweest zijn…
