Metro 11-4-2003

Dolende doden
Stel je voor: je staat, loopt, zit, kruipt of schuilt ergens en er valt een - al dan niet vijandelijke - bom op je kop. Voordat je ook nog maar tot drie hebt kunnen tellen, verruil je het strijdtoneel voor de eeuwige jachtvelden. Dat wil zeggen; je hart houdt op te kloppen en je ziel maakt zich los van je uit elkaar gereten lichaam.

Ooit de film 'Ghost' gezien met Whoopi en dat lekkere ding van Swayze? Nou ja, Patrick sterft een plotselinge dood maar snapt pas later dat hij als geest over straat gaat. Net als in de 'Sixth Sense' waar Bruce Willis een kinderpsychiater speelt, die pas aan het einde van de film beseft dat hij eigenlijk al lang zo dood is als een pier. Dat komt doordat beide figuren plotseling uit het leven werden weggerukt. Het lijf sterft, maar de ziel snapt er nog helemaal niks van; die wil nog helemaal niet naar de hemel. Dat laten de makers van Ghost prachtig zien als Swayze als rasechte geest als een soort transparant alter ego verbaasd naar zijn eigen lichaam staat te kijken.

Dat is maar film! Ik hoor het u denken. Nou, mooi niet!
Er zijn boeken vol geschreven over spookhuizen en lastige, vasthoudende geesten die een bepaald pand of plaats niet willen verlaten. Maar ook over onverklaarbare verschijnselen op voormalige slagvelden uit WO I. Talloze mensen waanden zich bespied toen ze deze oude oorlogsgebieden bezochten. En dat waren echt niet allemaal zweefkezen; er zaten ook heel nuchtere, hooggeplaatste militairen bij.
Toen ik voor 't eerst van die verschijnselen hoorde, moest ik daar het mijne van weten. Ik dus naar Ieper, een omgeving waar in die eerste Wereldoorlog honderdduizenden soldaten het leven lieten. Nuchter als ik ben verzwaarde ik vooraf mijn - toch al stevige - wandelschoenen met blokken beton. Maar ik verzeker u, het is daar niet pluis. De strijd is daar allerminst gestreden na al die jaren. Ik was allang blij dat ik in mijn vorig leven geen Engelse soldaat was want ik hoorde dat de toenmalige Duitse vijand hen het bezoek daar extra zuur maakt.

Niet dat die geesten een deuk in een pakje boter kunnen slaan, maar hun energie schijnt dreigend genoeg te zijn om het hazenpad te willen kiezen. Hoewel, een oude rot uit de geestenwereld leert Patrick Swayze in 'Ghost' op een gegeven moment om zijn 'geestkracht' te gebruiken om de aardse materie te beheersen. Na veel oefenen krijgt hij het voor elkaar om een leeg colablikje van een muurtje af te ketsen en later zelfs een muntje tegen een deur omhoog te duwen.

Maar even terug naar het begin. Hoeveel doden er intussen al echt zijn gevallen in Irak vertelt niemand ons. Maar dat het er veel te veel zijn, dat is zeker. En of ze nou geloofden in Allah of in God, in de hemel of de hel, in reïncarnatie of in helemaal niks, ik vermoed dat het gros nog lang niet beseft dat die - al dan niet vijandelijke of met uranium verrijkte - bom, daadwerkelijk een einde aan hun leven maakte.

Maar alla, de oorlog is over. Dat wil zeggen: zo goed als. We zagen woensdag allemaal de tv-beelden van Saddam die door Amerikaanse mariniers en Irakese burgers van zijn sokkel werd getrokken. Juichende militairen en burgers en vooral de grijns der overwinning op het gezicht van president Bush.
En ja, misschien zat Saddam wel met zijn acht(entwintig) dubbelgangers, zijn zonen en zijn persoonlijke nar Al-Sahaf in dat platgebombardeerde restaurant. Misschien zijn ze nu echt allemaal zo dood als een pier. Vraag is alleen of ze dat ook allemaal zelf beseffen. Je moet er toch niet aan denken dat straks dat beeld ineens weer op zijn sokkel staat...

Terug ------------ Home ----Geef je commentaar