blauweroos

De op-en neergaande jojo
die 'leven' heet

In Leende, onder de rook van Eindhoven ligt een 'Blauwe Roos' verscholen in het Brabantse groen. Je moet het wel weten, want anders rijd je haar zo voorbij. Bovendien verwacht je op een kleinschalig bedrijven terrein, midden in de weilanden, geen spiritueel centrum tussen de kringloopwinkel, een meubelmaker en een stoffenzaak. Toch wisten heel wat toehoorders de afgelopen 14 jaar de weg te vinden naar het centrum van Clasien Weekers-Vromans.

Het woonhuis van de familie Weekers fungeert als een soort poortwachter van het complex. Als ik uit de auto stap komt ze net met een vaas bloemen naar buiten.
"Oh, hallo. Ik moet efkes deze bloemen binnen zetten in de Blauwe Roos. Loop maar even mee. Ze haalt nog een kleedje van de tafel, want daar is gisteravond iets op geknoeid. Even later zitten we in de huiskamer aan de koffie met knapperige Belgische koekjes.

In dit huis zijn geen piramides, glazen bollen, wierookbranders of andersoortige new Age artikelen te ontdekken. Wel een oer Brabantse inrichting met rustiek eiken en Delftsblauwe borden met daarop spreuken uit het leven gegrepen. No nonsens, net als Clasien zelf. "Mediteren, dat kan ik niet", zegt ze zelf. "Maar als ik de was strijk of aardappelen sta te schillen, overdenk ik mijn gedachten en mijn dromen. Dan komt er ook een antwoord" Gedreven, soms stemverheffend en gebarend geeft ze haar levensvisie.

Ver van mijn bed show
"Spiritueel zijn zit in het leven van alledag. We kunnen dat laten zien door bijvoorbeeld de deur niet voor iemands neus dicht te laten vallen.
Het respect voor je naasten begint daar en dat is spiritualiteit. Natuurlijk mag er 'heiligheid' zijn, maar het mag niet de 'ver van mijn bed show' zijn! Als we in de kleine dingen respect opbouwen krijgen we zelfrespect. 'Verzoen je eerst met je broeder voordat je offert op het altaar', zegt Jezus.

Het maakt niet uit hoe je de grote bron noemt", zegt Clasien. "Iedereen noemt het anders, maar we bedoelen allemaal hetzelfde." Vorig jaar bracht ze haar tweede boek uit: 'De geboorte van Christus'. Daarin vertelt ze op symbolische wijze waarom Jezus naar de aarde kwam. Ze ziet het als een levensopdracht om de 'Christus-energie' uit te dragen.

"Ik bedoel niet die man van Nazareth, maar de energie die 2000 jaar geleden naar de aarde kwam. De aarde liep toen karmisch vast. Die man van Nazareth verwoordde wat die energie inhield" "Die hoogste energie zegt: 'Ik zal er altijd zijn als je er om vraagt'. En dat is ook wat je doet in je diepste eenzaamheid.
Zelfs de grootste ongelovige roept om dat moment:
'Mijn God, help mij, ik weet het niet meer'.
In groot of klein vertrouwen roepen we op zo'n moment allemaal die hoogste energie aan die we God kunnen noemen. Hij zal dan, in je droom of je diepste slaap, die energie naar je toesturen die jou aanzet tot het antwoord. In de grootste eenzaamheid pak je uit tegen je familie. Pas op het moment dat je denkt 'niemand begrijpt me meer' merk je dat je niet alleen bent. Pas dan.
In elke karmische opdracht, groot of klein, gaan we naar dat punt van eenzaamheid. Niemand kan je helpen, je moet het uiteindelijk allemaal zelf doen.
Pas als je zegt: ik pak het heft in handen, dan ga je ontbotten. Tot dan toe breek je af, ga je kapot. En wat een kracht is er voor nodig: hoeveel moed hebben wij nodig om die diepste pijn in ons naar boven te laten komen. Dan laten we onze echte ik pas zien."

Jojo
Clasien: "Het is het verhaal van de onmacht en de macht. Eerst ben je in de onmacht. Dan neem je een beslissing door boos te worden. Dat is de macht.
De jojo gaat op en neer, tot je in het midden bent en de vergeving vindt. Die vergeving kun je pas hebben als je los kunt laten omdat dat wat je zo raakt totaal opgeruimd is. Dan kun je er naar kijken zonder dat het pijn doet.

Op dat moment kun je de werkelijkheid zien van de mens tegenover je en mededogen hebben. Als je in je boosheid een beslissing neemt gaat de jojo nog flink op en neer.
Iedere keer als je denkt: 'ik ben er', kom je weer iets tegen. Totdat je in het midden bent. Op het moment van diepste eenzaamheid, verbind je je met die grote dikke stam. Daar hoeven we niet heilig voor te zijn.

Ach, die heiligheid is prima en dan bedoel ik al die prachtige ervaringen waar de mensen het over hebben. Maar het zijn maar fracties, want je dondert toch weer meteen terug in de realiteit van die op en neergaande jojo die 'leven' heet."Er zijn mensen die elk drie maanden bij een andere paragnost of paranormaal genezer hun heil zoeken. Ik heb in mijn praktijk ook heel wat mensen gehad die het wonder kwamen halen. Maar dat werkt natuurlijk niet want je moet het uiteindelijk toch zelf doen. In ons hart weten we alles, maar we gaan denken en redeneren.

Ach, denken is goed, maar we moeten niet over-redeneren. We zijn er een kei in om niet het goede: het eindresultaat te bedenken. We zeggen steeds weer: wat overkomt me nou weer en waarom ik?."

"We mogen het lijden niet zien als een straf; we gaan het aan als een karmische opdracht. Moeder Thérésa zag haar leven als een opdracht. Ze kon het aan omdat ze in de kracht van het midden van de jojo was en daarom toeschouwer kon zijn. Voor haar was de grote soberheid en het leven dat ze leidde geen straf.
Lijden is noodzakelijk om tot inzicht te komen. Soms ken je de oplossingen en niet het uiteindelijke doel. In de ziel wordt alles opgeslagen wat je uitgewerkt hebt. Dat is wat de kerk 'belast en beladen ter aarde komen' noemt. We komen belast ter aarde met een opdracht en beladen met de ervaringen die we al doorgemaakt hebben. Die ervaring is dan wijsheid geworden."

Stalker
Clasien werd een hele tijd lastig gevallen door een stalker. Honderden telefoontjes, van 's morgens vroeg tot diep in de nacht. "Het was een enorme test om te zien hoe krachtig ik kon blijven staan. Hij wilde mij onderuit halen in het werk dat ik doe. Uiteindelijk kreeg ik via de PTT bevestigd wie het was. Ik had het op kunnen lossen via justitie, maar ik wilde het zelf overwinnen. Ik kon niet eens boos zijn.

Ik ben voor hem gaan bidden, dat hij beter mocht worden. Het is me gelukt om in mijn kracht te blijven. Ik heb geleerd dat ik heel veel aankan van wat er op mijn pad komt. Dat bedoel ik: je stelt je als doel om vrij te komen van zo'n stalker, maar het uiteindelijke resultaat is veel groter. Je moet de jojo van het leven goed in de gaten houden: bij alles blijven denken: 'wat moet ik ermee' en niet 'wat moet die ander ermee'."

Het levenspad van Clasien was niet alleen bezaaid met rozen. Ze groeide op in een Brabants gezin met zes kinderen. Als kind is ze anders dan de anderen. Ze wordt daar al jong mee voor de gek gehouden en besluit op een gegeven moment haar mond maar te houden.
"Ik was een jaar of zeven. We gingen op een zondag naar oma in Leenderstrijp. Op weg zei ik al: de engel gaat met ons mee. Eenmaal spelend in de tuin bij oma zag ik hem weer. Ik kan de plek nu nog aanwijzen. De engel keek me aan, lachte naar me en verdween voor lange tijd." Alle kinderen van het gezin wonen nog thuis als moeder plotseling sterft.
Clasien: "Mijn vader was een sterke, vrolijke man. Iedereen zei toen: 'Dat kan Toon nooit alleen'. We hadden een familie met ruim 100 neven en nichten en er werd van alle kanten hulp aangeboden. De avond na de begrafenis zette hij ons allemaal aan de ronde tafel en zei: 'Ze bedoelen het allemaal goed, maar we gaan het zelf doen. Ik ga jullie laten zien dat ik vader en moeder tegelijk kan zijn'.

Daar zaten we met z'n zevenen aan de tafel met een grote fles limonade. Zo zette hij ons over het eerste rouwproces heen." Clasiens vader vervulde die dubbelrol enkele jaren met grote kracht tot hij om het leven kwam bij een ongeluk.
"Na de begrafenis zaten we weer aan de tafel en beloofden elkaar hetzelfde als toen. Er bundelden zich zes mensen vanuit de kracht van die vader en dat was een kracht vanuit grote liefde."

Blauwe Roos
Clasien trouwde, kreeg drie kinderen en werkte mee op het bedrijf van haar man. Haar paranormale gaven bleef latent aanwezig. "Ik wist van alles wat ik niet kon weten", zegt ze. Pas toen de kinderen groter werden ging Clasien zich in de materie verdiepen.
Op het moment dat de jongste het huis uit ging wilde ze er ook iets mee gaan doen. "Als je zo'n besluit neemt, gebeurt er ook opeens van alles. Ik kwam allerlei nieuwe mensen tegen die ook over spiritualiteit nadachten en we zijn een groep gaan vormen. Gewoon hier in de huiskamer." Die groep werd steeds groter en op een gegeven moment kwam er een ruimte leeg op het terrein vlak achter het huis.
'Ga die toch gebruiken voor je bijeenkomsten", zei mijn man. 'Andere vrouwen gaan drie keer per week tennissen, dat kost ook geld'.
" Het pandje werd opgeknapt en het werd drukker en drukker. Clasien gaf lezingen en er kwamen bekende gastsprekers zoals Paul Liekens, Pieter Langendijk, Riekje Boswijk en vele anderen.

Duivel
Intussen ontstond er beroering in het kleine Brabantse dorp. Clasien: "Allemaal brave, katholieke mensen, in een gat als Leende, waar iedereen elkaar kent. Ineens gaat er iemand, die ze al jaren kennen, vertellen over reïncarnatie en karma. Ze zeiden: 'Er zijn mensen in Leende die met de duivel spelen'.

Het ging zover dat sommige winkels me zelfs niets meer wilde verkopen."
Het kruispunt in haar leven leidde ook tot een breuk met velen die haar lief waren. Maar Clasien bleef standvastig haar gekozen pad volgen en haar paranormale gaven werden steeds sterker. "Het was niet meer de post waarvan je al wist dat hij kwam. Toen mijn nieuwsgierigheid over was, werd de kwaliteit veel hoger."
Na afloop van de lezingen legden steeds meer mensen hun problemen aan haar voor. Ze ging persoonlijke afspraken maken en langzaam maar zeker groeide er een praktijk.

"De één komt omdat hij ziek is, de ander omdat hij op een of andere manier niet meer verder kan. Eigenlijk komen ze vooral omdat ze iemand zoeken die echt naar ze luistert. Je gaat samen kijken naar de oorsprong van de problemen. Tegenwoordig roept iedere therapeut meteen dat de ouders de oorzaak zijn, maar ze hebben er geen idee van hoeveel lijden dat bij die ouders veroorzaakt.

Ze gaan voorbij aan de invloed van vorige levens. Natuurlijk ga je eerst kijken of de oorzaak in het hier en nu zit of veel verder terug gaat. Doordat ik de reeks vorige levens zie bij de mensen kan er dieper inzicht komen in de problemen van vandaag. Alle levens hebben een verband met elkaar."

Beloftes
Clasien: "Een echte genezer raakt de mens aan met de energie die door hem heen komt; ze worden geraakt in een karmisch aspect. Na zo'n consult ga je anders naar buiten. Niet genezen, maar er wordt een proces op gang gebracht.
Al die beloftes die aan de mensen gedaan worden. Als alleen de lichamelijke klachten behandeld worden, kunnen die best wel maanden wegblijven. Maar echt iets oplossen doet dat niet want de klachten zullen blijven terugkomen totdat er gewerkt wordt aan de oorzaak. Het is prachtig om te zien hoe iemand zoveel krachtiger uit een proces komt. Maar er moet hard gewerkt worden en de angst moet eerst in moed omgezet worden."

Na zes jaar hard werken in het centrum en haar praktijk werd Clasien zelf ziek. Ze had teveel van zichzelf geëist, teveel weggegeven. Stond dag en nacht klaar voor anderen en ging aan haar eigen pijn voorbij. Het was een harde confrontatie om zelf in het proces te zitten waarin ze tot dan toe anderen had bijgestaan. Ze ging er geruime tijd tussenuit. De ommekeer in haar ziek zijn was het moment waarop ze, zoals ze zelf zegt, haar hart terug haalde. Ze durfde eindelijk tegen sommige mensen open en eerlijk te zijn over een kwestie die haar veel pijn had bezorgd. Ze besloot te stoppen met haar praktijk en meer tijd in de lezingen te steken die ze nu overal in Nederland en België verzorgt.
Clasien: "Natuurlijk blijven de mensen bellen en ik wil ook nog steeds luisteren. Maar ik ben beter in staat mijn grenzen te stellen en gewoon te zeggen: nu even niet!"

"Weet je, elk mens kan genezen. Op het moment dat we met iemand praten vanuit ons hart, zijn we een genezer. Als je iemand op de koffie krijgt die zielenpijn heeft en je luister naar hem met je hart, dan stroomt jouw energie. Dan ben je een genezer, dat is de verbondenheid met het hart van die ander."