Wens jezelf een gelukkig nieuwjaar!
Zo. Van wie of wat laat jij je geluk de komende 364 dagen afhangen? En wat moet er allemaal eerst in- en op orde zijn om eindelijk die beslissing te nemen? Nee, niet lullen, mij maak je niks wijs. In 2003 is het niet gelukt. En nou hoop je opnieuw dat iets of iemand in 2004 de voorwaarden voor je ultieme verlangen schept. Wanneer word jij nou eindelijk eens wakker?

Ja, maar… Ik hoor het je al zeggen. Niks maar. Er bestaat geen maar. Jíj bent die maar. Lekker gemakkelijk om je te verschuilen achter je vent, je vrouw, je hypotheek, je kinderen, je gemakzucht of je lafheid. Het enige dat je hoeft te doen is je angst in moed omzetten. Simpel. Daar heb je geen jarenlange therapie voor nodig. Het enige dat je ontbreekt is actie.

Geef jezelf maar eens één goede reden waarom je vorig jaar je doel niet bereikte. Het is je zeker gewoon niet gegund. Dat is 't. Al eens bedacht dat je het vooral jezelf moet gunnen? Nee? Dan blijf jij toch lekker tot je tachtigste zitten wachten! Misschien dat je dan straks op je sterfbed denkt: 'had ik maar.' (En als hadden er is, is hebben gedaan, zei mijn oma altijd. En gelijk had ze.)

Er was een tijd dat ik ook zo dacht. Dat ik pisnijdig was, op alles en op iedereen. Mijn leven was kut, ik had geen rooie cent, geen baan, geen huis. Alleen nog maar nijd voor de man die mijn leven had verkloot. Ik weet nog dat ik bij de rechtbank zat en er uit zag om door een ringetje te halen. Opgedoft, perfect opgemaakt, net (van mijn allerlaatste geld) naar de kapper geweest. Zelfs mijn nagels waren gevijld. Ik was zo strijdbaar als een indiaan op oorlogspad. Hij kreeg míj niet klein. Ik zag hem al op zijn knieën zakken en me smeken hem te vergeven. Ik hoorde hem stamelen dat hij nu pas zag hoe fantastisch ik was en dat zijn nieuwe vriendin daar niet bij in de schaduw kon staan. Dat hij stom, stom, stom was geweest.
Ik zou voor hem gaan staan en hem recht aankijken, vals glimlachen en woordeloos uitstralen: 'hee, kijk nog maar eens goed, dit is wat je niet meer hebt! Lekker puh.' (en hem daarna nog even laten zweten maar toch overstag gaan, zodat mijn leven weer gewoon verder kon gaan)

Maar hij was hard als een spijker en gunde alleen zijn advocaat een blik waardig. Het was een godswonder dat ik thuis kwam want het liefst was ik in het dichtstbijzijnde kanaal gesprongen. Mijn leven was voorbij. Ik had ook nooit geluk! (Piet, Truus en Klaas wel) Ik moest een baan vinden, maar ik maakte gewoon geen kans! (ja, als ik zo'n benen had, dan had ik die baan ook wel gekregen) Sommige mensen hebben nu eenmaal alles mee in het leven! (ja, die hebben rijke ouders, kunst!) En ik werd verteerd door de gedachte dat híj álles had. Een huis, een goede baan, een nieuwe vriendin, geluk. (Ik zou me vast beter voelen als zijn vriendin er vandoor ging, zijn huis instortte en zijn baas hem op straat gooide)

En ik bleef maar zwelgen en wachten. En er gebeurde niks. Totdat iemand me op een goede dag vroeg waarop. Dus vandaag vraag ik jou: wat wil je nou en waar wacht je op? Moet ik je eerst over je bol aaien, vertellen dat je fantastisch bent? Dat je het kunt? Geloof je echt dat ik (of iemand anders) jouw bodemloze put vol kan storten? No way. Je hebt nog 364 dagen om dat zelf te doen en te bewijzen dat het anders kan. Wens jezelf een gelukkig nieuwjaar!

Terug ------------ Home ----Geef je commentaar