Een ontelbaar aantal keren draait ze zich om naar haar moeder. Het tafereel is adembenemend en zo natuurlijk dat de gebaren de rest van het publiek geen seconde storen. Ik ben aanwezig bij een schoolvoorstelling van mijn oudste zoon, maar mis die grotendeels vanwege het schouwspel dat zich afwisselend rechts en links voor mij afspeelt.
Ik was jaren geleden al onder de indruk van de film
'Children of a lesser God' en niet alleen vanwege de onweerstaanbare
charmes van William Hurt.
Dit kind hier voor mij is zo doof als een kwartel en kijkt en luistert,
samen met haar moeder, met veel plezier naar een toneelstuk. Later zie
ik hetzelfde kind op de speelplaats druk in de weer met een stel anderen.
Taal, noch gebaren - of het gebrek eraan - vormen hier een barrière.
Dat doet me denken aan mijn kinderen die op de camping in Frankrijk
- met handen en voeten - spelen én praten met Franse, Engelse en Duitse
soortgenoten. Kinderen communiceren zo ongehoord simpel.
