Zoete overwinning
Ze staat voor me bij de dorpsbakker. Samen met haar man. Haar hoofd licht gebogen, schouders gekromd. Ze moet ergens midden veertig zijn, maar haar timide, grijze uitstraling geeft haar, ondanks haar bruine haar, een fors aantal jaren meer.

Het is druk, en dus hebben ze alle tijd om te 'bespreken' hoeveel gebakjes ze die zondag echt nodig hebben.
'Ja maar, als je zus en haar man toch komen, dan is het te weinig.'
'Ik hoef geen gebakje, en jij ook niet', zegt hij resoluut.
Haar mond gaat een fractie van een seconde open, maar sluit onmiddellijk weer.
'Vijf is meer dan genoeg.'
'Wat zou zo'n klein aardbeientaartje kosten?', probeert ze toch nog voorzichtig. 'Daar kunnen misschien meer stukjes uit…'
'We nemen vijf vruchtenvlaaitjes', antwoordt hij en werpt haar een venijnige blik toe.
Ze slaat haar ogen neer en doet er het zwijgen toe.

'Zegt u het maar', zegt het vriendelijke meisje achter de toonbank.
Gesteund door de aanwezigheid van de klanten in de winkel, (en mijn opruiende gedachten die ik haar woordeloos probeer toe te sturen) waagt de vrouw het toch te informeren naar het taartje.
'12,95 en er kunnen zes stukjes uit.'
'Zullen we dat dan doen, met nog twee vruchtenvlaaitjes extra?', zegt ze zachtjes, terwijl ze de vileine blik van haar man angstig probeert te ontwijken.
'Nee. We nemen vijf vruchtenvlaaitjes mevrouw.'

Jezus. En dan praat de politiek over de onderdrukking van allochtone vrouwen in Nederland… Moeten we niet gewoon bij het begin beginnen? Sla met je vuist op de toonbank, ga voor jezelf staan. En doe dat hoofd omhoog! Je lijkt wel een geslagen hond. Wanneer ga jij nou onderhand eens teruggrommen? Bijt die vent eens flink hard in zijn enkels!!

Het bakkersmeisjes zet ondertussen braaf vijf vruchtenvlaaitjes in het doosje. Hij pakt 'zijn' geld uit zijn zak en legt een tientje op de toonbank.
Opeens draait de vrouw zich om, grist een cake van het schap achter me en zegt: 'Doet u deze ook nog maar…'
Uit het lood geslagen door de verrassingsactie doet manlief er vijf seconden het zwijgen toe. De cake wordt aangeslagen en het totaal uitgedrukt.
'Die cake kun jij ook zelf bakken.'
Maar ze reageert niet. Ze glimlacht voorzichtig en houdt haar ogen star op het winkelmeisje gericht. Even geniet ze van haar zoete overwinning. Ze weet dat het (glim)lachen haar nog zal vergaan…